توضیحات
صدرالمتألهین شیرازی پس از ابن‌سینا و شیخ اشراق از مؤثرترین فیلسوفان مسلمان در دورۀ اسلامی است.
اندیشۀ فلسفی وی، نمونه‌ای از نظام‌های معرفتی است که به نحو بسیار غنی از میراث فلسفۀ پیشینیان متأثر و بر جریان فلسفی پسینیان مؤثر افتاده است.
ملاصدرا نه تنها ادعای اصالت و نوآوری دارد، بلکه با «حکمت متعالیه» خواندن نظام فلسفی خود، بر تعین معرفتی آن تاکید کرده است.
بحث از تعین معرفتی این نظام فلسفی، خود، مسبوق به طرح مسالۀ مهم دیگری است: روش پژوهش فلسفی ملاصدرا.
نوشتار حاضر، گزارش مطالعۀ نظام‌مند در تحلیل روش‌شناسی و تعیین معرفتی فلسفۀ ملاصدرا است.
نگارنده ابتدا به گزارش و نقد دیدگاه‌های عمده در پاسخ به دو مسالۀ روش‌شناسی ملاصدرا و تعیین معرفتی فلسفۀ وی پرداخته و پس از تمهید مقدماتی به نحو مستند و مرور بر آثا ملاصدرا، نظر خود را بیان می‌کند مبنی بر آنکه ملاصدرا به آنچه امروزه مطالعات میان‌رشته‌ای نامیده می‌شود، دست یافته بود.
