توضیحات
«ترجمه و متن کتاب الشفاء: بخش ریاضیات، فن اول: اصول هندسه» بخشی از دانشنامهٔ عظیم «الشفاء» ابن‌سیناست؛ اثری که برخلاف معنای پزشکی عنوانش، کتابی در طب نیست و دستگاهی گسترده از منطق، طبیعیات، ریاضیات و الهیات را در بر می‌گیرد. ریاضیات در این نظام به چهار فن هندسه، حساب، موسیقی و هیئت تقسیم می‌شود و «اصول هندسه» فن نخست آن است. در چاپ نشر مولی، متن عربی در کنار ترجمهٔ فارسی عرضه شده؛ ترجمه را سلمان مفید انجام داده و تعلیقات و تصحیحات مفصل سید عبدالله انوار از مهم‌ترین اجزای پژوهشی این مجلد است. مبنای اصلی این بخش «اصول» اقلیدس است، اما کاری که ابن‌سینا انجام می‌دهد ترجمه یا خلاصه‌برداری مکانیکی از اقلیدس نیست. خود او از خلاصه‌کردن کتاب سخن می‌گوید، ولی پژوهش در تاریخ ریاضیات نشان داده است که نتیجه در مواردی به آنچه در سنت علمی اسلامی «تحریر» می‌نامیدند نزدیک‌تر است: بازتنظیم یک متن بنیادین، کوتاه‌کردن استدلال‌ها، ترکیب بعضی برهان‌ها، افزودن توضیح یا برهان جایگزین و رفع دشواری‌هایی که مولف در متن پیشین می‌بیند. بنابراین «اصول هندسه» هم راهی برای شناخت سنت اقلیدسی در جهان اسلام است و هم سندی از شیوهٔ مواجههٔ ابن‌سینا با دانشی که پیش از او شکل گرفته بود. ابن‌سینا مسیر عمومی «اصول» را حفظ می‌کند: از تعریف نقطه، خط، سطح، زاویه و اشکال ساده آغاز می‌شود و سپس به قضایای مربوط به مثلث‌ها، خطوط موازی، نسبت‌ها، مساحت‌ها، دایره‌ها، مقادیر گویا و گنگ و در بخش‌های بعد به هندسهٔ اجسام می‌رسد. او سیزده مقالهٔ اصلی سنت اقلیدسی را همراه با دو مقاله‌ای که در سنت متأخر به «اصول» افزوده شده بودند در نظر دارد. اهمیت متن فقط در محتوای قضایا نیست؛ نحوهٔ فشرده‌کردن برهان‌ها نشان می‌دهد ابن‌سینا از خواننده‌ای سخن می‌گوید که قرار است ساختمان ریاضی را بفهمد، نه اینکه صرفا متن مفصل اقلیدس را دوباره بخواند. یکی از نمونه‌های روشنگر، بحث «منطق» و «اصم» در مقادیر است؛ مفاهیمی که تقریبا با تمایز مقادیر هم‌سنج و ناهم‌سنج پیوند دارند. ابن‌سینا تأکید می‌کند که گویا یا گنگ بودن یک مقدار صفتی مطلق نیست و در نسبت با مقداری که معیار قرار داده شده تعیین می‌شود. چنین بخش‌هایی نشان می‌دهند که هندسهٔ کلاسیک صرفا مجموعه‌ای از تصاویر و قضایا نیست؛ مسئلهٔ اندازه‌پذیری، نسبت و ماهیت مقدار در پس آن قرار دارد و مرز میان ریاضیات و پرسش‌های فلسفی دربارهٔ کمیت همیشه کاملا بسته نیست. اهمیت چاپ حاضر نیز از همین‌جا روشن می‌شود. تعلیقات گستردهٔ سید عبدالله انوار فقط توضیح واژه‌ها نیستند و در مواردی به اصلاح و سنجش متن عربی وارد می‌شوند. همراه‌شدن متن اصلی، ترجمه و تعلیقه امکان می‌دهد خواننده تفاوت میان عبارت تاریخی، برگردان فارسی و توضیح پژوهشی را ببیند. این ویژگی کتاب را بیش از یک ترجمهٔ ساده به ابزاری برای مطالعهٔ تاریخ ریاضیات اسلامی تبدیل می‌کند. در عین حال، نباید از کتاب انتظار درسنامهٔ هندسه به معنای امروزی داشت. دستگاه نمادگذاری، زبان برهان و حتی تلقی از سازمان دانش متعلق به سنتی تاریخی‌اند و مطالعهٔ اثر بدون آشنایی مقدماتی با هندسهٔ اقلیدسی آسان نیست. همچنین اهمیت ابن‌سینا در این بخش را نباید الزاما با «کشف قضایای جدید» سنجید؛ ارزش اساسی متن در بازخوانی، فشرده‌سازی و انتقال یکی از مهم‌ترین سنت‌های ریاضی جهان باستان است. در این بخش از «شفاء»، ابن‌سینا به‌خوبی نشان می‌دهد که حفظ یک دانش همیشه به معنای دست‌نخورده نگه‌داشتن آن نیست؛ گاهی سنت درست در لحظه‌ای زنده می‌ماند که کسی جرئت می‌کند متن بنیادینش را دوباره مرتب کند، کوتاه کند و از نو بفهمد.
